95. ROCZNICA ŚMIERCI WŁADYSŁAWA REYMONTA POLSKIEGO NOBLISTY

Władysław Reymont urodzony  -  25 kwietnia 1867 roku pisarz, prozaik i nowelista, jeden z głównych przedstawicieli realizmu z elementami naturalizmu w prozie Młodej Polski. Niewielką część jego spuścizny stanowią wiersze. Laureat nagrody Nobla za czterotomową powieść „CHŁOPI”. Rodzice chcieli, aby został organistą. Odmówił uczęszczania do szkół, często zmieniał zawody, miejsca zamieszkania, dużo podróżował po Polsce i Europie. Ukończył Warszawską Szkołę Niedzielno-Rzemieślniczą. W latach 1880–1884 uczył się zawodu krawieckiego w Warszawie, po czym został czeladnikiem. W okresie 1884–1888 był aktorem w wędrownych grupach teatralnych, następnie w latach 1888–1893 dzięki protekcji ojca znalazł pracę jako pomocnik dozorcy plantowego w Rogowie na Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Z twórczości literackiej utrzymywał się od 1894, kiedy to przeniósł się do Warszawy, jednak swoje pierwsze wiersze pisał już w 1882 roku.. Zdobył doświadczenie życiowe oraz niespotykaną umiejętność obserwacji  różnych środowisk społecznych, że mógł  swoją wiedzą  obdzielić niejednego powieściopisarza. Talent Reymonta należałoby określić jako samorodny. Był niezwykle uzdolnionym, spostrzegawczym obserwatorem, obdarzonym wierną pamięcią i umiejętnościami plastycznego przedstawiania swej wiedzy o świecie.

Ta podstawowa, uprawniająca do twórczości epickiej właściwość wyobraźni Reymonta nie szła jednak w parze z wystarczającym wykształceniem. Stąd twórczość pisarza jest jakby wewnętrznie rozłamana, pęknięta.  Swoją twórczość rozpoczął Reymont od nowelistyki, uprawianej według reguł naturalizmu. W pierwszych utworach poświeconych dobrze znanemu środowisku aktorskiemu i chłopskiemu ujawniły się i inne cechy jego pisarstwa, fascynacja naturą żywiołów  i pierwotnymi instynktami.  Możemy to obserwować w przejmującym opowiadaniu „Śmierć” (1894), które szokuje dramatycznym obrazem nędzy bytowania chłopskiego. W pierwszych powieściach „ Komediantka” i „Fermenty” ujawniły się zarówno wszystkie zalety i wszystkie słabości jego pisarstwa. Autentycznym sukcesem stała się natomiast „Ziemia obiecana”, powieść o Łodzi, gwałtownie rosnącym mieście przemysłowym, gdzie powstawały wielkie fortuny, kwitła bezwzględna spekulacja i brutalna konkurencja. Tu ukazały się w całej okazałości umiejętności obserwacji i plastycznego opisu  Reymonta.  Nagrodę NOBLA przyniosła Reymontowi wielka czterotomowa powieść epopeja chłopska „CHŁOPI”(1904 -1909 ). Podział powieści na cztery części odpowiada czterem porom roku. Od tych pór klimatycznych i przypadającym na nie  obrzędów zależy rytm bytowania ludzi ściśle związanych z ziemią, z przyrodą. Powieść „CHŁOPI” pokazuje Reymonta jako świetnego obserwatora środowiska chłopskiego, znawcę jego mentalności i entuzjastę  obyczajów.  Zmarł w Warszawie 5 grudnia 1925 roku.  Został pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu Powązkowskim, a jego serce wmurowano w filarze kościoła  św. Krzyża.